Patroni Norwegii

 

29 lipca 2026 roku w katedrze pw. świętego Olafa w Oslo świętowaliśmy uroczystość patrona Norwegii. Jego postać jest ściśle związana ze średniowieczną historią kraju oraz początkami norweskiego chrześcijaństwa. Olaf był królem Norwegii panującym w latach 1015–1028 (nazywanym Rex Perpetuus Norvegiae – Wiecznym Królem Norwegii), który zjednoczył państwo i przeprowadził jego chrystianizację. Zginął 29 lipca 1030 roku, a po śmierci ogłoszono go męczennikiem i świętym. W iconography przedstawiany jest zazwyczaj w koronie i z toporem bojowym w ręku – atrybutem, który trafił również do herbu Norwegii.

Przed południem Mszę świętą w katedrze odprawił bp Fredrik Hansen, a liturgie wieczorną poprowadził proboszcz katedralny. W Eucharystii uczestniczyło wielu kapłanów oraz seminarzystów, a świątynia była wypełniona po brzegi. Części stałe liturgii śpiewał chór w języku łacińskim. Po Komunii świętej odbyła się procesja z relikwiami św. Olafa (ex ossibus). Relikwiarz zawiera fragment kości ramienia patrona, którym na zakończenie pobłogosławiono wszystkich uczestników liturgii. Po uroczystości obok katedry odbył się piknik z poczęstunkiem dla wiernych.

Patronem naszej parafii jest natomiast święty Hallvard (1020–1043) – norweski szlachcic, patron Oslo i obrońca niewinnych. Według tradycji, gdy miał przeprawić się łodzią przez fiord Drammen (Drammensfjorden), podeszła do niego brzemienna kobieta uciekająca przed prześladowcami. Hallvard stanął w jej obronie i próbował zasłonić ją własnym ciałem przed strzałami z łuku. Z tego powodu stał się symbolicznym opiekunem stolicy Norwegii. Przedstawiany jest z łukiem i strzałami, a jego wizerunek widnieje w oficjalnym herbie Oslo.

Kościół pw. świętego Hallvarda został poświęcony 15 maja 1966 roku. Większość parafian to pierwsze lub drugie pokolenie imigrantów i azylantów z wielu stron świata. Parafia obejmuje obecnie całe Oslo na wschód od centrum oraz przedmieścia, których mieszkańcy reprezentują około 140 różnych narodowości. Msze Święte są tu celebrowane zarówno po norwesku, jak i w językach narodowych: angielskim, polskim, wietnamskim, ukraińskim, erytrejskim i birmańskim.

Ponieważ kościół początkowo należał do ojców franciszkanów, architektura i wystrój noszą w sobie znamiona prostoty oraz franciszkańskiej duchowości. W każdą niedzielę sprawowanych jest tu 8 Mszy świętych. W dni powszednie od godz. 17:15 w kaplicy bocznej odbywa się półgodzinne wystawienie Najświętszego Sakramentu, a po nim o godz. 18:00 odprawiana jest Eucharystia. W czasie adoracji można przystąpić do sakramentu pokuty, który udzielany jest w kilku językach.

Przewodnik po Oslo

 

Ojciec Hubert Łucjanek, od kilku lat misjonarz w Norwegii i duszpasterz Polaków przy parafii świętego Hallvarda w Oslo, jest moim przewodnikiem po stolicy. Podróżujemy prawie codziennie od jednej znajomej rodziny do drugiej, a także z jednego krańca miasta na drugi. W tym tygodniu byliśmy kilka razy w centrum Oslo. Miasto urzeka porządkiem, spokojem i pięknymi parkami, po których mieszkańcy poruszają się pieszo, biegiem, na hulajnogach i rowerach. Trochę trudno za nimi wszystkimi nadążyć...

Misjonarze werbiści, którzy posługują w stolicy już od prawie 10 lat, dobrze się tutaj zaklimatyzowali. Świetnie znają język norweski, należący do grupy języków germańskich. Oprócz tego prowadzą duszpasterstwo w języku angielskim i oczywiście polskim. W parafii świętego Hallvarda Polacy stanowią prawie 40% wszystkich parafian. Dlatego na niedzielnych Mszach o godzinie 13:00 i 19:00, a także na sobotiem nabożeństwie wieczornym, zawsze gromadzi się spora liczba katolików z Polski. Niektórzy z nich mieszkają w Norwegii i wynajmują tu mieszkania już od wielu lat, inni dosyć często odwiedzają swoje rodziny w kraju.

Od 1 sierpnia 2026 roku oficjalnie rozpocząłem posługę w duszpasterstwie polonijnym w Oslo. Moim poprzednikiem był o. Hubert SVD, który przejął tę funkcję 4 lata temu. W parafii św. Hallvarda docelowo będzie posługiwać 3 werbistów: o. Anthony Erragudi, o. Piotr Śledź oraz o. Józef Trzebuniak SVD. W niedzielę 2 sierpnia biskup Fredrik Hansen oficjalnie wprowadził na urząd proboszcza pochodzącego z Indii o. Anthoniego. Po podpisaniu kontraktu z diecezją w Oslo misjonarzom werbistom powierzono kościół pod wezwaniem świętego Hallvarda.

Podróż na Północ

 

Podróż do Norwegii odbyliśmy samochodem oraz promem ze Świnoujścia do Ystad, a następnie autostradą prosto do Oslo. Wyjechaliśmy z Beskidów w czwartek 23 lipca 2026 roku i przenieśliśmy się na nocleg do Sulejówka, do Sióstr Służebnic Ducha Świętego. W piątek przed północą rozpoczęliśmy rejs na Północ Europy. Jechaliśmy pełni radości, choć towarzyszyła nam też pewna niepewność przed nowym etapem życia. Na szczęście podróżowałem z moimi znajomymi, Adamem i Julią, którzy pomagali mi w przeprowadzce z Polski do Norwegii.

W sobotę około południa dotarliśmy do stolicy. Od razu poszliśmy na kebaba, którego przygotował dla nas uchodźca z Kurdystanu. Podczas posiłku dołączył do nas Hindus urodzony już w Norwegii, którego rodzina pochodzi z północnych Indii. Zaczęło się więc bardzo międzykulturowo. Po posiłku dojechaliśmy do parafii świętego Hallvarda w Oslo, która od tego roku przeszła pod opiekę misjonarzy ze Zgromadzenia Słowa Bożego. Ojciec Piotr Śledź pomógł nam się rozpakować.

Po południu odprawiliśmy jeszcze Eucharystię ku czci Ducha Świętego, aby podziękować za bezpiecznie odbytą podróż. Moi znajomi udali się na spoczynek do klasztoru sióstr elżbietanek w dzielnicy Nordstrand. Następnego dnia wzięliśmy udział we Mszy świętej w języku polskim w katedrze św. Olafa, po której była okazja, by wypić kawę i zjeść ciastko w dobrym towarzystwie Polonii. Tak upłynęły pierwsze godziny w nowym mieście.