Minął kolejny miesiąc w stolicy Norwegii, w parafii świętego Hallvarda w Oslo. Poznałem już wszystkie grupy działające przy parafii, a jest ich całe mnóstwo - poczynając od dwóch roczników dzieci pierwszokomunijnych i młodzieży przygotowującej się do bierzmowania, przez dwa kręgi Domowego Kościoła, grupy kobiet i mężczyzn, aż po ministrantów juniorów i seniorów.
Tak się złożyło, że wszystkie weekendy września miałem wypełnione spotkaniami w mniejszym lub większym gronie, nie licząc rozmów indywidualnych oraz sprawowania sakramentów. Szczególnie w pierwsze piątki miesiąca i w niedziele w kolejce do konfesjonału ustawia się wielu penitentów. Był to więc czas niezwykle intensywny.
Równolegle, trzy razy w tygodniu po dwie godziny, uczestniczyłem w zajęciach z języka norweskiego. Nauka języka obcego wymaga sporego wysiłku intelektualnego, energii i czasu. Mimo to starałem się nie rezygnować z joggingu, choć w ostatnim tygodniu września dopadło mnie pierwsze przeziębienie i musiałem na chwilę zwolnić tempo.
Pogoda wciąż dopisuje - jak na tę porę roku w Norwegii jest wyjątkowo słonecznie. Tym bardziej cieszą spacery po okolicznych parkach, w których nadal można fotografować przepiękne kwiaty i rozmaite ptactwo.
Liście powoli zmieniają barwy i opadają z drzew, a w powietrzu czuć delikatny wiatr. Spacer z różańcem w ręku i chwila odpoczynku na parkowej ławce dają głęboki spokój i napełniają serce radością. Miejscowi bardzo cenią bliskość natury i czas spędzany na świeżym powietrzu. Daje to do myślenia - warto modlić się nie tylko w murach klasztornych, ale też od czasu do czasu wyjść na ulice Oslo, by zanosić modlitwę wstawienniczą za wszystkich mieszkańców stolicy.
